เรื่องสั้น

แม่น้ำแห่งความทรงจำ

แม่น้ำเพชรบุรี เป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดเพชรบุรี มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรีชายแดนพม่า ในเขตอำเภอแก่งกระจาน ไหลวกไปวนมาตามสภาพพื้นที่ บรรจบกับแม่น้ำสายอื่นๆ จากด้านทิศตะวันตก สู่ทิศตะวันออก ผ่าน อำเภอท่ายาง อำเภอบ้านลาด อำเภอเมืองเพชรบุรี และอำเภอบ้านแหลม ไหลออกปากอ่าวบ้านแหลม สู่อ่าวไทย มีความยาวประมาณ 233  กิโลเมตรเท่านั้น

ณ ริมฝั่งแม่น้ำเพชรช่างอำเภอบ้านแหลม ถ้าไม่ใช่ช่างน้ำหลาก แม่น้ำจะไหลเอื่อยเฉื่อยทอดผ่านเลือกสวนไร่นา มีบ้านเรือนที่สร้างทั้งแบบไทย แบบไทยประยุกต์ และโรงเรือน มีวัดวาอารามตั้งอยู่เป็นระยะ ตลอดสองฝั่งแม่น้ำ และตั้งแต่ช่วงวัดต้นสน ถึงวัดอุตมิงคาวาส ที่อยู่เกือบปลายสุดของแม่น้ำนั้น บ้านเรือนจะยกพื้นสูง เพื่อป้องกันน้ำท่าม จากน้ำหลากในช่วงฤดูฝน และในช่วงที่น้ำทะเลหนุนด้วย

เด็กชายชาวบ้านแหลมคนหนึ่งชื่อ “เช้าขุ่น” เขาเติบโตขึ้นมากับแม่น้สายนี้ มีความสุข สนุกสนานกับการเล่นน้ำ จับหอยปูปลาตามชายฝั่งและป่าชายเลน คุ้นเคยกับกลิ่นสะอาดของปลาสดและกลิ่นเค็มของน้ำปลาหมัก คลุกเคล้ากับเสียงเครื่องยนต์เรือโดยสาร เรือลากจูงหาปลาที่แล่นเข้าออก และเสียงคลื่นลมกระทบฝั่ง ซึ่งเป็นดั่งเสียงสวรรค์  ชีวิตของเขาคือส่วนหนึ่งของสายน้ำ

ทุกวัน เขาใช้ชีวิตอยู่กับแม่น้ำ แก้ผ้าลงเล่นน้ำกับเพื่อนๆ กระโดดจากโป๊ะ ทิ้งตัวลงสู่ผืนน้ำใสสะอาด ดำผุดดำว่ายกันอย่างสนุกสนาน และเมื่อมีเรือลากจูงผ่านมา พวกเขาก็จะว่ายน้ำเข้าไปจับเชือกเรือลากจูง ขึ้นไปสู่ต้นน้ำ และเมื่อมีเรือลากจูงผ่านกลับสู่ปากอ่าว พวกเขาก็จะว่ายไปจับเชือกเรือลากจูงกลับลงมา และถ้าโชคร้าย ไม่มีเรือลากจูง พวกเขาก็จะลอยคอกลับ  แต่ถ้าไกลมากเกินกำลัง พวกเขาก็จะขึ้นฝั่งและเดินโทงๆกลับบ้าน  พวกเขาเชื่อว่าแม่น้ำนี้เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งครู และเป็นหัวใจของพวกเขา

วันหนึ่งในช่วงบ่ายคล้อย ของฤดูร้อน แสงแดดอ่อน ทอดเงาสลัวลงบนสายน้ำ เด็กๆ รวมตัวกันเล่น “ดำน้ำลอดใต้สะพาน” แข่งขันกันว่าใครจะดำน้ำได้นานที่สุด เช้าขุ่นดำลงไปใต้น้ำ ที่เต็มไปด้วยฟองอากาศและแสงสลัวที่ลอดผ่านผิวน้ำเป็นริ้วระยับ เขารู้สึกถึงความเย็นไหลผ่านผิวกายขณะที่เขาล่องลอยในโลกที่เงียบสงบใต้น้ำ   เขาดำลงไปลึกขึ้นอีก ท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง… แล้วในขณะนั้นเอง…  “มือของเขาสัมผัสกับบางสิ่ง”   มันคือบางอย่างที่นุ่มนวล แต่มัน… “เป็นขา! ขาคน” 

เช้าขุ่นสะดุ้งสุดตัว ความเย็นเฉียบพุ่งขึ้นจากปลายนิ้วสู่หัวใจ เขาอุทานในใจ “คุณพระช่วย” ใช้มือขวากำเหรียญหลวงพ่อสัมฤทธิ์ที่ห้อยคอ และรีบดีดตัวพุ่งขึ้นสู่ผิวน้ำทันที 

“อ้า!” เขาอ้าปากหอบ หายใจเข้าเต็มปอด และกวาดสายตาหาเพื่อน แต่.. “เขาไม่เห็นใครเลย”… พวกนั้นหายไปไหนกันหมด?”

เช้าขุ่นตะโกนเรียกชื่อเพื่อน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ นอกจากเสียงน้ำไหลแผ่วเบา ลมพัดเอื่อยๆ ต้นโกงกางที่ริมฝั่ง กิ่งที่โคนต้นดูเก้งก้างเหมือนท่อนขาที่โก่งโค้งช่วยในการทรงตัว ต้นแสมที่มีรากโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินเลน หนาแน่นดั่งหนามเปลือกทุเรียนแห้ง  ยอดไม้แกว่งไกวไปมาอย่างเงียบงัน ทุกอย่างรอบตัวดูแปลกประหลาดกว่าที่เคย  เช้าขุ่น ตัดสินใจ กลับขึ้นฝั่งอย่างรวดเร็ว หัวใจเขาเต้นรัว ไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปดู 

เมื่ออยู่บนฝั่ง เขายังคงมองหาเพื่อน แต่ว่างเปล่า เขากลืนน้ำลายแล้วค่อยๆ หันกลับไปมองแม่น้ำ…ดูเหมือนมันมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำอย่างเงียบเชียบ  เป็นเงารางๆ วูบไหวอยู่ลึกลงไป 

หลังจากวันนั้น เช้าขุ่นไม่เคยกล้าเล่นน้ำตอนบ่ายคล้อยอีกเลย แม่น้ำที่เคยอบอุ่นและเป็นมิตรกลับให้ความรู้สึกแปลกไป แม้ว่าพวกเพื่อนๆจะปลอบใจเขาว่า ไม่มีอะไรหรอก  แต่เช้าขุ่นรู้ดีว่า… “เขาได้สัมผัสกับบางสิ่งจริงๆ”

แต่…บางที สิ่งที่เขาพบอาจไม่ใช่สิ่งน่ากลัว แต่เป็นเพียงเศษซากของความทรงจำเก่าแก่ของแม่น้ำ… หรือเป็นวิญญาณของอดีต ที่ยังคงไหลเวียนอยู่ใต้สายน้ำเช่นเดียวกับชีวิตของผู้คนบนสองฟากฝั่ง 

เช้าขุ่นยังคงเติบโตขึ้นพร้อมแม่น้ำ แต่ทุกครั้งที่ทอดสายตามองสายน้ำที่ล่องไหลไป เขามักจะคิดเสมอว่า… “แม่น้ำก็เหมือนสรรพชีวิตที่มีความลับของตัวเอง”  เมื่อยังไม่ถูกเปิดเผย มันก็ยังคงเป็น“ความลับ”อยู่ตลอดไป

…