เรื่องสั้น เสาตกน้ำมัน

5

ความเดิม : “ชัดขนลุกวาบ เขากระพริบตาถี่ รีบดึงตัวเองกลับสู่ปัจจุบัน เขารู้ทันทีว่าท่านเดิมเฌอคงรับรู้ถึงความคิดของเขาแล้ว

ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ชัดกระวนกระวายโดยไม่รู้ตัว เงียบเกินไป… เงียบเกินไปจนเหมือนว่าอะไรกำลังจ้องมองเขาอยู่ในความมืด…มันเป็นความเงียบที่ดูไม่ปกติ—เงียบเสียจนเหมือนว่าโลกทั้งใบได้หยุดหายใจ”

แล้วทันใดนั้น—“ครูครับ! ผมเห็นครูขึ้นไปบนเพดานนานมาก ตอนนี้ครูอยู่ไหนครับ!”

เสียงตะโกนจากนักเรียนด้านล่างทำให้ชัดสะดุ้ง ราวกับถูกกระชากออกจากภวังค์ เขากระพริบตา ก่อนพบว่ารอบตัวยังคงมืดสนิท และร่างของเขาหนักอึ้งราวกับถูกกดทับจากบางสิ่งที่มองไม่เห็น

เสียงฝีเท้าหลายคู่เร่งรีบขึ้นมาตามบันได ไฟฉายส่องวูบวาบสะท้อนเป็นเงาทอดยาวบนโครงสร้างหลังคา นักเรียนหลายคนกระจายกันค้นหา ก่อนที่แสงไฟจะจับต้องร่างของเขา—ชัดนั่งอยู่ที่พื้น สะลึมสะลือ อิดโรย ดวงตาเหม่อลอยราวกับคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย จากนั้น เด็กๆ ได้ช่วยกันพยุงเขาให้กลับลงไปข้างล่างอย่างทุรัดทุเล

“ครูขึ้นไปทำไมครับ?” เสียงของเด็กคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ชัดเงยหน้ามองรอบตัว รู้สึกเหมือนเพิ่งกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เขากลืนน้ำลาย ฝืนเรียกความทรงจำ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเลือนหายไปเหมือนหมอกจาง—เหมือนมันไม่เคยมีอยู่จริง

“ครูแทบจำอะไรไม่ได้เลย…”

เด็กๆ พยุงเขาไปยังห้องพยาบาล แต่ก่อนที่ชัดจะก้าวผ่านประตูของห้องนั้น เขารู้สึกถึงบางสิ่ง—ความรู้สึกบางอย่างที่ฉุดให้เขาหันกลับไปที่มุมห้อง เสาไม้เก่าแก่ต้นนั้นยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มันเงียบงัน—เย็นเยียบ—ราวกับไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใดสถิตอยู่ภายใน หรือบางที…สิ่งที่เกิดขึ้นอาจเป็นเพียงแค่ความฝัน

…หรือบางที วิญญาณต้นไม้นั้นยังคงอยู่ที่นั่นจริงๆ—เฝ้ามองพวกเขาเงียบๆ จากมุมมืดของเพดาน

ชัดกลืนน้ำลาย หยุดชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาจ้องมองเสาไม้ตกน้ำมันนั้นอีกครั้ง

หรือว่า…เขามิใช่ เดิมเฌอ เมื่อ 500 ปีที่แล้ว…?

…………..

จบ