เรื่องสั้น “สิ่งที่รอคอย”

ถนนสายเล็กๆตัดจากทางหลวงชนบทเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางภาคอีสานตอนใต้ ข้างทางมีกระท่องหลังเล็กยกพื้นสูง มุงด้วยหญ้าคา เป็นที่อยู่อาศัยของยายหลาน กลางทุ่งนาที่เขียวขจีและท้องฟ้าสีคราม

“กะจี” คือชื่อของเด็กชายตัวน้อยที่อยู่กับยายที่รักและดูแลเขาอย่างดี ช่วงบ่ายกะจีมักจะนั่งอยู่ที่ชานทางลงบันไดไม้หน้ากระท่อม เขามองออกไปยังถนนสายยาวที่ทอดไปสู่ถนนใหญ่ ด้วยความหวังว่าวันหนึ่งลุงของเขาจะส่งของเล่นที่สัญญาไว้มาให้

“ลุงบอกว่าจะส่งของเล่นมาให้หนูนะยาย” กะจี พูดกับยายด้วยเสียงหวานปนเศร้า เขานึกถึงลุงซึ่งทำงานอยู่ในเมืองใหญ่ เมื่อพบกันครั้งที่แล้ว ลุงเล่าเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับของเล่นที่เขาจะส่งมาให้ ตั้งแต่รถบังคับสุดเท่ไปจนถึงหุ่นยนต์แปลงร่างได้ กะจีฟังแล้วดวงตาลุกวาว ใจเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

แต่เวลาผ่านไปเป็นเดือน กะจี ยังไม่เห็นของเล่นที่ลุงสัญญาว่าจะส่งมาให้แม้แต่ชิ้นเดียว เขายังคงนั่งรอทุกวัน บางครั้งก็วาดรูปของเล่นที่เขาอยากได้ลงในสมุด บางครั้งก็จินตนาการว่าเขาจะเล่นกับของเล่นเหล่านั้นอย่างไร แต่เมื่อดวงตะวันลับ ขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงเข้ม กะจีก็กลับเข้าบ้านด้วยความผิดหวัง

“ลุงคงจะยุ่งมากนะลูก” ยายพูดปลอบกะจีทุกครั้งที่เห็นเขาหงอย “เดี๋ยวลุงก็ส่งมาให้หนูเองแหละ ไม่ต้องกังวล”

กะจี พยักหน้า แต่ในใจเขายังคงรู้สึกไม่แน่ใจ บางทีของเล่นอาจหายระหว่างทาง เขาไม่รู้ หรือบางทีลุงอาจลืมเขาไปแล้วก็ได้ แต่เขาก็ยังคงรอ เพราะความหวังคือสิ่งสุดท้ายที่เขายังมี

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่กะจีกำลังนั่งวาดรูปอยู่บนชานทางลงบันได เขาเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาหยุดหน้าบ้าน เขารีบวิ่งลงไป คนขับยื่นกล่องเล็กๆให้ กะจีมองกล่องเล็กๆนั้นอย่างพินิจ “ลุงติดติดแสตมป์ให้ด้วย เป็นรูปในหลวง ที่เหมือนกับรูปในปฏิทินที่แขวนอยู่ที่ข้างฝากระท่อม เขายกกล่องขึ้นเทินบนหัวแบบที่ยายทำกับรูปในปฏิทิน จากนั้นเดินขึ้นไปบนกระท่อม และค่อยๆเปิดกล่องอย่างระมัดระวังด้วยมืออันสั่นเทา ใจคิดว่า เขาจะรักษากล่องที่ติดแสตมป์นั้นไว้ด้วย และเมื่อเขามองเข้าไปข้างในกล่อง น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ในกล่องนั้นไม่ใช่รถบังคับหรือหุ่นยนต์ที่ลุงสัญญาไว้ แต่เป็นตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่แกะสลักด้วยไม้ หน้าตาธรรมดาๆ แต่มีความอบอุ่นแปลกตา พร้อมกับจดหมายสั้นๆ จากลุง เขาวิ่งเอาจดหมายไปให้ยายอ่านให้ฟัง “ขอโทษนะหลาน ที่ลุงส่งของมาให้ช้า ตุ๊กตาตัวนี้ลุงแกะสลักเอง ตั้งใจทำให้หนู หวังว่าหนูจะชอบนะ”

กะจี กอดกล่องและตุ๊กตาตัวนั้นแน่น ในใจเขารู้ว่า นี่ไม่ใช่แค่ของเล่น แต่เป็นความรักและความห่วงใยที่ลุงส่งมาถึงเขา แม้จะช้าไปบ้าง แต่ความหวังของเขาก็ไม่เคยสูญเปล่า

ตั้งแต่นั้นมา กะจีก็ไม่เคยรอของเล่นจากลุงด้วยความกระวนกระวายอีกเลย เพราะเขารู้ว่า ไม่ว่าจะช้าแค่ไหน ความรักและความห่วงใยจะมาถึงเขาเสมอ และบางครั้ง ของขวัญที่ดีที่สุดก็ไม่ใช่สิ่งที่เราคาดหวังไว้ แต่เป็นสิ่งที่มาจากใจจริงๆ

….

ความรู้สึกทั้งหมด

29Samaporn Klayvichien, La Ph และ คนอื่นๆ อีก 27 คน