วันพุธที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2568

จิปาถะ เรื่องสั้น ตะลิงเจ๊ก

4

นางลงจีติ่มสะบัดก้นโกยแน่บลงจากชั้น 3 ราวกับเห็นผีแลบลิ้นใส่ หลังจากอาละะวาดกับประตูออฟฟิศนางซาโลงจนเหนื่อยหอบ เมื่อลงมาถึงชั้นล่างนางหมดสภาพ นั่งหอบแฮกๆอยู่ที่บันได นึกโมโหตัวเอง “ทำไมกูไม่ใช้ลิฟท์วะ? โง่ฉิบหาย!”

นางยืนหันรีหันขวางอยู่ที่หน้าอาคารเพราะไม่รู้จะไปไหน สุดท้ายตัดสินใจขับรถกลับบ้าน แต่เนื่องจากยังคาใจเรื่องสภาฯแต่งตั้งให้นางซาโลงรักษาการฯ แทนที่จะเป็นเธอ จึงแวะไปที่บ้านนางซาโลง กะจะเฉ่งกันให้รู้เรื่อง แต่บ้านปิดเงียบ นางรู้สึกหงุดหงิดฉุนนิดๆ สบถในใจ “มึงเจอกูแน่ อีอ้วน” เมื่อกลับถึงบ้านยิ่งอารมณ์เสียหนัก เพราะไม่เห็นคนที่อยากเจอ แต่นางเพียงบ่นในใจ “จะไปไหนก็ไม่บอก”

คืนนั้นนางลงจีติ่มนอนไม่หลับ ลุกนั่งลุกดินไปมาหมุนวนจนเวียนหัว วินหน้า จึงนั่งกอดเข่าเจ่าจุกอยู่ปลายเตียง และเนื่องจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน นางจึงหลับหัวพาดเสาปลายเตียง อยู่อย่างนั้นเอง

…..