วันจันทร์ที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2568

จิปาถะ เรื่องสั้น ตะลิงเจ็ก

2

ช่วงนี้ ลงจีติ่ม ซึ่งได้รับการสรรหาจากสภาหมู่บ้านให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้าน ต่อจากนางซาโลง เธอคิดในใจอย่างเป็นสุขว่า อย่างน้อยก็อยู่ได้ 8 ปีแน่นอน หรือมากกว่านั้น เธอมีอาการที่เรียกว่าหน้าบานเป็นกระด้ง หัวใจพองโต จนรู้สึกคับอก เวลาเดินไปไหนมาไหนเหมือนจะลอยไปแบบผู้วิเศษ ทุกวันจะมีชาวบ้านมาทักทายแสดงความยินดีกับเธอเพื่อหวังประโยชน์อย่างไม่ขาดสาย เธอจะยิ้มกว้างอย่างเป็นสุขแบบเดียวกับนายกฯสีน้ำเงิน ทุกคนจะมองมายังเธอเป็นตาเดียวกันอย่างริษยาในบุญบารมี

เนื่องจากตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านตะลิงเจ็ก เป็นสิ่งที่เธอปรารถนาและมุ่งหวังมานานแล้ว แต่ถูกกันไว้ คราวนี้แหละจะได้แสดงฤทธิ์เดชให้เป็นที่ประจักษ์เสียที โดยไม่มีใครมาคอยเบรก 555 เธอแอบยิ้มในใจ

ตอนนี้เธอคิดอยากจะไปกราบพ่อเลียนแบบนายกฯสีน้ำเงิน เพื่อโชว์ตัวในโซเชี่ยล “เป็นคนดีนะลูก” เป็นคำเตือนของพ่อ แต่มันทำให้เธอหงุดหงิด “นี่ลูกเป็นคนไม่ดีหรืออย่างไร?”

เธอพูดถึงซาโลงว่า โลภมาก นั่งรากงอกคาบ้านอยู่กว่าทศวรรษ อีปรำเอ้ย! เธอสบถ มันกะจะแช่ให้ฉันแข็งตาย แต่ช่างเถอะคราวนี้สมหวังแล้ว เป็นช่วงเวลาที่ฉันจะจัดการมันบ้างละ จะไปแล้วยังโลภอีก สั่งแล้วสั่งอีกให้บีบประธานสภาฯออกไป และให้มันเป็นแทน อีประสาทแดกเอ้ย! อย่าหวังเลย ไม่มีทางหรอก

…