เรื่องสั้น เสาตกน้ำมัน

4

ความเดิม : เงาสั่นไหวอีกครั้ง ก่อนเสียงนั้นจะกล่าวต่อ

“แล้วอีกอย่าง บอกคนที่เจ้ารู้จักด้วยนะ อย่าได้คิดว่า คนที่รักเก้าอี้สุดหัวใจจะไปสิงอยู่ในเก้าอี้ มันเป็นความคิดที่โง่เขลา…ถ้าต้องเลือก ติดคุกดีกว่า!”

ชัดสะดุ้งเฮือก “ตายห่า! รู้ความคิดของเราด้วย!” แต่เขาพยายามทำเป็นเฉยเสีย และถามต่อ

“ท่านอายุ 500 ปี แล้ว สภาพเป็นอย่างไรบ้าง?”….ก็แข็งมากเพราะเป็นไม้เนื้อแก่ง แต่นั่นเป็นสภาพภายนอกเท่านั้น สภาพภายในจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง อยากเห็นข้าไหม่ล่ะ?”

คำเชิญชวนแฝงนัยบางอย่าง ทำให้ชัดเย็นวาบไปทั้งตัว เขารีบส่ายหน้า ก่อนจะตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่ละครับ”

เงาไหวระริก แม้ไม่มีลม ราวกับกำลังรอให้ชัดถามต่อ แต่เขาเพียงนิ่ง

“ว่าไงล่ะ เจ้าอยากเห็นข้าหรือไม่?”

คำเชิญชวนอีกครั้งของเขาเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยบางสิ่งที่ทำให้ชัดรู้สึกเย็นวาบเข้าไปถึงกระดูก

เขารีบปฏิเสธทันที “ไม่ละครับ…ผมกลัว!”

เสียงหัวเราะแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงด้วยความขบขัน

“555 ไม่ต้องกลัวหรอก ดูข้าให้เห็นชัดๆ แล้วค่อยว่ากัน เราอาจเป็นเพื่อนกันได้ อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนคุย ข้าคิดว่าเราน่าจะไปด้วยกันได้ดี… เจ้าไม่คิดหรือ?”

”…ไปด้วยกัน?”

“ใช่ 500 ปีที่ผ่านมา ข้าไม่เคยพูดกับใครเลย นอกจากพูดกับตัวเอง”

เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้น “น่าสงสารไหมล่ะ?”

คำพูดนั้นแฝงความโดดเดี่ยวราวกับก้นบึ้งของความมืดมิด แต่ชัดกลับรู้สึกถึงอย่างอื่นที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำ—สิ่งที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ

ใจเขาสั่นไหว และเกือบวูบไปทันที เมื่อคิดเตลิดไปถึงนิยายเรื่องหนึ่งที่เขาเคยอ่าน แต่จำชื่อเรื่องและคนเขียนไม่ได้ มันเป็นเรื่องของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ “เขียว” หน้าตาดี เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้าน และได้รู้จักกับนักสตัฟฟ์สัตว์ วัยกลางคน ชื่อ “เกิด” เขาเป็นโสด อยู่คนเดียว มีความสุขกับการสตัฟฟ์สัตว์ บ้านของเขาจึงเต็มไปด้วยซากสัตว์ต่างๆในท่าทางงดงามตามธรรมชาติ แต่มีห้องหนึ่ง… ห้องที่เขาไม่เคยให้ใครเข้าไป

เขียวรู้ดีว่าห้องนั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่ถูกสตัฟฟ์ไว้มากมาย แต่เขาไม่ได้สงสัยอะไรนัก

จนวันหนึ่ง…เขียวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ขณะที่ “เกิด” ยังคงอยู่ที่เดิม ทำงานของเขาต่อไปอย่างปกติ และมีเรื่องเล่าลือกันทั่วหมู่บ้านว่า—สัตว์สตัฟฟ์ของเขา เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชนิด

ชัดขนลุกวาบ เขากระพริบตา รีบดึงตัวเองกลับสู่ปัจจุบัน เขารู้ทันทีว่าท่านเดิมเฌอคงรับรู้ถึงความคิดของเขาแล้ว

ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้ชัดกระวนกระวายโดยไม่รู้ตัว เงียบเกินไป… เงียบเกินไปจนเหมือนว่าอะไรกำลังจ้องมองเขาอยู่ในความมืด…มันเป็นความเงียบที่ดูไม่ปกติ—เงียบเสียจนเหมือนว่าโลกทั้งใบได้หยุดหายใจ