เรื่องสั้น เสาตกน้ำมัน
2.
ความเดิม:เมื่อรู้ข้อมูล วันหนึ่ง ครูชัด พูชม จึงตัดสินใจขึ้นไปดูให้รู้แจ้งว่าบนเพดานห้องเรียนนั้นมันมีอะไร เมื่อก้าวขึ้นบันไดลิงที่เก่าแก่ แต่ยังแข็งแรงมาก เข้าไปที่ช่องเพดาน เขาพบว่าเพดานนี้มืดสนิทผิดปกติ ไม่เหมือนเพดานของอาคารอื่นๆที่เขาเคยขึ้นไปช่วยภารโรงซ่อมหลังคา เขารู้สึกประหลาดใจที่ไม่มีแสดงสว่างลอดทะลุผ่านเข้าไปได้เลย
เมื่อความสงสัยแปรเปลี่ยนเป็นความกลัว ครูชัด ตัดสินใจที่จะกลับลงไป แต่ยังไม่ทันก้าวลงจากบันได เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเงามืด
“สวัสดีครับ ครูมีอะไรให้ผมรับใช้ครับผม”
ชัด สะดุ้งเฮือก ใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังเงามืด รวบรวมความกล้า ร้องถามไปว่า
“ใคร…นั่น ใครพูด?” เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนถูกบีบรัด
เงานั้นขยับไหวเล็กน้อย ก่อนที่เสียงนุ่มลึกจะดังขึ้นอีกครั้ง “ข้าสถิตอยู่ในเสาและพำนักอยู่บนเพดานนี้มานานกว่า 500 ปีแล้ว”
ครูชัด กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ในใจเริ่มคิดถึงตำนานของโรงเรียนแห่งนี้ อาคารที่เขาสอนอยู่เป็นอาคารไม้เก่าแก่ที่ได้รับการอนุรักษ์มาหลายร้อยปี
“เจ้าคือใคร?” ชัดถาม
“ข้าชื่อ เดิมเฌอ เป็นชื่อภาษาเขมร แปลว่าต้นไม้ หรือ ฌ กระเฌอ ในอักษรภาษาไทยที่มาจากภาษาเขมร แต่ข้าไม่รู้ว่า กระเฌอ นั้น มันหมายถึงอะไร แต่ช่างเถอะ ข้าเคยเป็นคนมาก่อน แต่เมื่อครั้งที่ข้ายังมีชีวิต ข้าไม่เคยทำบุญทำกุศลใดๆเลย อีกทั้งชอบทำร้ายผู้อื่นเป็นปกติอีกด้วย เมื่อข้าตาย ข้ายังมีสิทธิ์เกิดใหม่เหมือนวิญญาณอื่นๆ แต่ก็มีตัวเลือกไม่มากนัก แต่ข้าเลือกจะไม่กลับมาเป็นคนอีก เพราะมันวุ่นวายเหลือเกิน ข้าจึงเลือกเกิดเป็นต้นไม้แทน เพราะคิดว่ามันน่าจะสงบสุขกว่า แต่เมื่อข้าเติบโตเต็มที่ ข้าถูกตัดลง และนำมาเป็นเสาของโรงเรียนนี้… ข้าจึงต้องติดแหงกอยู่ที่นี่ตลอดมา”
ชัด นิ่งอึ้ง ฟังเรื่องราวของเดิมเฌอด้วยความสะพรึงกลัว ปนสงสาร วิญญาณที่เคยเป็นคน ตัดสินใจอย่างผิดพลาด จึงต้องถูกจองจำอยู่ในเสานี้โดยไม่มีวันไปเกิดใหม่ ชัดคิดตะเลิดไปว่า คนที่ติดเก้าอี้ก็คงจะเป็นทำนองเดียวกัน เมื่อตายไปอาจจะต้องมาสิงอยู่ในเก้าอี้ก็ได้ 555 เขาหัวเราะในใจ “เก้าอี้ตกน้ำมัน”
..