วันอังคารที่ 7 มกราคม 2568

เรื่องสั้น ตามอารมณ์”หมอทหาร”

เขียนเรื่องหนักๆ ก็เหมือนเขียนหนังสือและแบกหินไว้ด้วย แต่ถ้าเขียนเรื่องเบาๆ ก็เหมือนขี่จักรยานปล่อยสองมือ สบาย วันนี้จึงขอเป็นเรื่องเบาๆนะครับผม

เมื่อก่อนช่วงโควิท พวกเรานักเรียน ม 3-6 โรงเรียนคงคาราม จังหวัดเพพชรบุรี รุ่น 1 ปี 2501 ที่ตอนนั้นเหลืออยู่ 16 คน แต่นอนนี้เหลือ 9 คน ทุกปีพวกเราจะพากันไป เชิญ ครูผล แจ่มแจ้ง ครูประจำชั้น ม.1-6 ของพวกเรา มาคารวะครูและร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน บรรยากาศชื่นมื่นและเป็นสุข หยุดไปเมื่อเกิดโรคระบาด โควิด 19 และในช่วงนั้นเอง ครูประจำชั้นของพวกเราก็ไปกับโควิด ทำให้การพบปะเพื่อรับประทานอาหารร่วมกันเลิกราไป เหลือเพียงการติดต่อพูดคุยกันทางไลน์ เท่านั้น

ตอนพบกันครั้งแรก ส่วนใหญ่จำกันไม่ค่อยได้ เหมือนคนแปลกหน้ามานั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน เสงี่ยมที่นั่งอยู้ข้างๆผม ถามว่า “ได้คนนั้นมันใครวะ?” ผมตอบว่า “มึงถามมันเอง “

เมื่อความทรงจำตอนเรียนมัธยมค่อยๆกลับคืนมาแล้ว ทุกคนก็เริ่มเล่าถึงประสบการณ์ของตนว่า หลังจากจบ ม. 6 ไปอย่างไรมาอย่างไร ไอ้จิ๊บ หรือวินัย คุยขโมงโฉงเฉงตามฟอร์ม เล่าว่ามันเป็นทหาร ไปร่วมรบในสงครามเวียดนามด้วย สงครามโหดมาก ยิงกันหูดับตับไหม้ ผมเลยอดถามไม่ได้ว่า “แล้วมึงรอดมาได้อย่างไรวะ?” ไอ้จิ๊บ หันมาตอบว่า “กูเป็นหมอทหาร” 555

…..