เรื่องสั้น ซาโลง วีเอส ซาเล้ง (4)

เมื่อนางซาเล้งถูกปลดอออกจากราชการ มีอย่างเดียวคือเก็บของกลับบ้าน ทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำเรื่องร้องทุกข์ ขอความเป็นธรรมและทำสำนวนฟ้องศาลปกครอง ซึ่งก็นานมากแล้วป่านนี้ยังไปไม่ถึงไหนเลย และผมก็ไม่รู้ว่าฟ้องอย่างไร สำหรับผมคิดว่าต้องฟ้องเพื่อขอให้ศาลพิจารณายกเลิกคำสั่งที่มิชอบ เพื่อจะได้กลับเข้ามารับราชการตามเดิม

ประเด็นสำคัญในเรื่องนี้ก็คือ นางซาโลงเป็นผู้นำหมู่บ้านที่ขาดธรรมมาภิบาล ไม่มีคุณธรรมและจริยธรรมในการปกครองลูกน้อง ที่สำคัญไม่มีความเมตตากรุณาอันเป็นคุณสมบัติสำคัญของผู้บริหารแม้แต่น้อยนิด อะไรนิดอะไรหน่อย ก็ฟ้องศาล หรือไม่ก็ตั้งกรรมการสวนสวนโดยชูธงไว้ว่าได้กระทำความผิด ฉะนั้น การต่อสู้กับผู้ใช้อำนาจรัฐนั้นอันตรายมาก ยิ่งพวกโรคจิตยิ่งน่ากลัว เพราะอำนาจรัฐนั้นมีทั้งกฏหมายและกฏระเบียบต่างๆที่สลับซับซ้อน ซึ่งนอกจากจะเป็นเครื่องมือสำคัญแล้ว ผู้ใช้อำนาจรัฐยังมีอำนาจในการใช้ดุลยพินิจอีกด้วย ดังนั้นอำนาจในการใช้ดุลยพินิจ จึงเป็นอาวุธลับของฝ่ายปกครอง บางเรื่องที่ผมกำลังติดตามอยู่ ขนาดศาลพิพากษาเป็นที่ยุติแล้ว เจ้ากรมถู* ยังใช้อำนาจดุลยพินิจพยายามทำให้ เป็นอย่างอื่นให้ได้ หน่ายจริงๆ ครับผม

*คำว่าถู เป็นภาษาแมนดาริน แปลว่า แผ่นดิน รูปร่างหน้าตาคล้ายไม้กางเขน土 )

….