วันจันทร์ที่  16  มิถุนายน  2568

จิปาถะ เรื่องสั้น  วิบากกรรม

เรื่อง “กรรม” ผมได้นำเสนอบางส่วนไปแล้ว โดยสรุปจากคำภีร์ทางพระพุทธศาสนา ระดับอรรถกถา และได้อธิบายไปแล้ว  2 กรรม คือ ชนกกรรม และ อุปถัมภกรรม  และวันนี้ผมจะขยายความ ตามความเห็นส่วนตัวของผม แบบเขียนให้อ่านกันเล่นๆ ครับผม

“ชเนตีติ ชนกํ  “กรรมใด ย่อมนำวิปากนามขันธ์  และ กัมมชรูปให้เกิดขึ้น กรรมนั้น ชื่อว่า ชนกกรรม” (พระเทพมุณี)

จากข้อความดังกล่าว แสดงให้เห็นว่า มีความเชื่อในเรื่อง “ตายแล้วเกิด” ซึ่งเป็นนามธรรม อธิบายให้เข้าใจยาก เพราะผู้ที่ตายก็ไม่รู้ว่าจะไปเกิดหรือเปล่า เหมือนอย่างที่เพื่อนผมพูดบ่อยๆว่า อย่าคิดมาก “ตายแล้วก็ลืม” บางคน ลืมก่อนตายเสียด้วยซ้ำ สรุปตรงนี้ว่า ไม่รู้ ส่วน “เกิดแล้วตาย” นี่รู้แน่นอน ชัดเจน เป็นรูปธรรม เห็นได้ด้วยตา ไม่ต้องอธิบาย

ผมนั้น ชนกกรรมนำให้เกิด ปฏิสนธิในท้องแม่ของผม ตอนเกิด ก็จำอะไรไม่ได้ ต่อมาจำความได้ตามที่ตาเห็น หูได้ยิน ชัดเจนขึ้นเมื่อแม่และญาติพี่น้องบอก แต่ที่ผมไม่รู้และไม่มีทางรู้ได้ก็คือ ก่อนที่จะมาเกิดนั้น ผมเป็นอะไร มาจากไหน เป็นคน หรือเป็นสัตว์เดรัจฉาน มาจากสวรรค์หรือนรก

ตรงนี้ผมขอคิดเข้าข้างตัวเองว่า ผมเกิดมาจากคน เปรียบเทียบจากตัวอย่างที่เห็นเป็นรูปธรรม คือ หมานั้น มีลูกเป็นหมา เมื่อลูกหมาโตขึ้น มีลูกก็เป็นหมาต่อเนื่องกันไป ไม่มีหมาตัวไหนมีลูกเป็นแมว  จากตัวอย่างเปรียบเทียบ สรุปได้ว่า ก่อนมาเกิด ผมน่าจะเป็นคน ไม่ใช่หมู หมา กาไก่ อย่างแน่นอน ครับผม

….

ยังมีต่อ