วันพุธที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2568

จิปาถะ เรื่องสั้น วิบัติ*

เวลาผมสอนหนังสือ นอกจากจะสอนเนื้อหาวิชาต่างๆตามหลักสูตรแล้ว ผมมักจะเพิ่มเติมในเรื่อง ความซื่อสัตย์สุจริต ความขยันหมั่นเพียร ความรับผิดชอบ และต้องพัฒนาได้ อันเป็นคุณสมบัติที่หมู่ชนต้องการ และจะเน้นให้เห็นว่า “ความบริสุทธิ์ทำให้องอาจ” มีความมั่นใจ เป็นความสง่างาม ไม่ว่าจะยืนอยู่ในที่ใด ถ้าเป็นสิ่งของ ก็เป็นของแท้ ไม่ใช่ของเลียนแบบ

แต่ในปัจจุบันมีเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในลักษณะที่ไม่น่าเชื่อ เช่น แอบซ่อนเอาที่หลวงมาเป็นของตนเองอย่างหน้าตาเฉย เท่านั้นยังไม่พอ บางคนเป็นไส้ศึก ขายชาติขายแผ่นดิน ก็ทำได้ ทำให้ผมเริ่มสงสัยตัวเองที่สอนว่า ให้เป็นคนซื่อสัตย์สุจริต หรือว่าผมสอนผิด

เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะในวงการไหน ก็มีแต่เรื่องแย่ๆทั้งนั้น ไม่ว่าพระ หรือฆราวาส มีแต่พวกทุจริตคิดมิชอบ โลภ โกธ หลง ไม่ละอายแก่ใจ หน้าด้านจริงๆ

ลักษณะของคนเหล่านี้ มักมีพฤติกรรมที่น่ารังเกียจ คือไม่รู้เต่ารู้แลน ขาดความเคารพและให้เกียรติคนอื่น ตลอดทั้งสถานที่ เช่น เป็นถึงรัฐมนตรีหญิง สวมกางเกงยีนขาดไปเป็นประธานในพิธีโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ก็ทำได้ สวยแท้หน้อ.. บางคนใหญ่โตมากสวมกางเกงขาสั้น เป็นประธานพิธีสำคัญซะอย่างนั้นแหละ ใครจะทำไม คนพวกนี้ไม่เข้าใจเลยว่า อะไรสูงอะไรต่ำ ฉะนั้นจะจัดวางอะไรก็ทำส่งเดช ตามอำเภอใจ สิ่งที่ควรต้องอยู่ในที่สูง ก็เอาลงมาไว้ที่ต่ำ, รูปสัตว์มงคล เช่น ช้าง ก็เอามาทำเป็นผ้าซิ่นผ้าถุงเสียนี่ เชื่อเถอะครับ พวกนี้ หาความเจริญ ความเป็นสิริมงคล ไม่ได้หรอก ไม่ช้าก็วิบัติ

…

*วิบัติ · น. พิบัติ, ความฉิบหาย, ความหายนะ, ความเป็นอัปมงคล, เช่น ทรัพย์สมบัติวิบัติ · ความเคลื่อนคลาด, ความผิด, เช่น อักขราวิบัติ. · ก. ฉิบหาย เช่น ขอจงวิบัติทันตาเห็น.