จิปาถะเรื่องสั้น: ลูกครูน้อย
เมื่อพูดถึงลูกครูใหญ่ ถ้าไม่พูดถึงลูกครูน้อยด้วย ก็ดูจะไม่ครบถ้วยกระบวนความ เพราะลูกครูน้อยก็ไม่เบาเหมือนกัน ยิ่งมีแม่เป็นครูประจำชั้นด้วยแล้ว ยิ่งจะร้ายไปกว่าลูกครูใหญ่เสียอีก เพราะมีแม่คอยให้ท้าย ดังนั้น นักเรียนในชั้นดูเหมือนจะหงอต่อลูกครูน้อยทั้งชั้น ยิ่งถ้าลูกครูน้อยเป็นคนช่างฟ้องด้วยแล้ว นักเรียนในห้องก็อยากจะย้ายหนีไปห้องอื่น แต่ก็ทำไม่ได้
ผมไม่มีประสบการณ์ในเรื่องลูกครูน้อยเลย ที่เขียนก็เมฆเอาทั้งนั้น ตอนเรียนระดับประถม นักเรียนแต่ละห้องก็เยอะมาก ไม่รู้ว่าใครเป็นใครหรือลูกใคร ตอนเรียนระดับมัธยม ก็ไม่เคยสนใจในเรื่องนี้ อาจจะเพราะเป็นโรงเรียนชายก็ได้จึงไม่มี ส่วนเรื่องเด็กช่างฟ้อง ก็มีอยู่ครั้งเดียว ตอนอยู่ ม. 1 คือ เจ้าเติบ เป็นเด็กอ้วน ตัวใหญ่ มีฟันหน้าสองซี่ที่ใหญ่เหมือนจอบขุดดิน พวกเพื่อนๆแทนที่จะเรียกมันว่าไอ้อ้วน แต่พากันเรียกมันว่า “ไอ้จอบ” มันถึงกับร้องไห้ และไปฟ้องครู
แต่ครูก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงขอให้พวกเรารักสามัคคีกัน เลิกล้อเลียนกัน และขอให้ขอโทษ เจ้าจอบ เอ้ย ขอโทษ เจ้าเติบ มันก็เลยหน้าบานไป
เมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนผมยอมความในคดีหมิ่นประมาท ต้องไปขอโทษ ไม่รู้ว่าลูกครูใหญ่หรือลูกครูน้อย ที่นั่งสลอนอยู่ทั้งหมด หน้าบานเป็นกระด้งเลย