จิปาถะ เรื่องสั้น อีฉุ

ในภาพยนตร์เรื่อง A BEAUTIFUL LIFE (ชีวิตที่สวยงาม) มีคำพูดที่เกี่ยวกับเพลงว่า “ เพลงมันอยู่ไม่ได้ด้วยตัวเอง มันมีชีวิตขึ้นมาจากคน 2 คน คนหนึ่งคือคนที่ร้อง อีกคนคือคนฟัง ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่นี่ ในสตูดีโอ หรือในสเตเดียมที่มีคนเป็นพันๆ คุณจะไม่ร้องเพลงให้ความว่างเปล่า คุณจะต้องเลือกคน ไม่ก็จินตนาการ มีใครบางคนฟังคุณร้องเพลงอยู่ ร้องเพลงให้ ถ้าคุณไม่ร้องเพลงให้ใคร งั้น ทั้งหมดก็ไม่มีความหมาย เพลงนั้นไม่มีอยู่จริง คุณไม่มีตัวตน”

หากนำข้อความที่กล่าวมานั้น เปรียบเทียบกับข้อเขียน จิปาถะ เรื่องสั้น ของผม ก็จะเกิดคำถามว่า ที่เขียน เรื่องสั้น มากมายก่ายกองนั้น คงไม่ได้เขียนเพื่อความว่างเปล่าอย่างแน่นอน ถ้าเช่นนั้น คุณเขียนถึงใคร มีตัวตนหรือเปล่า หรือ เป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น และคุณเขียนให้ใครอ่าน?

คำตอบ ก็คือ ผมเขียนจากประสบการณ์ที่ผมเกี่ยวข้องกับคนที่ผมรู้จัก ทั้งผู้บังคับบัญชา เพื่อนนักเรียน เพื่อนร่วมงาน และนักศึกษาที่ผมสอน รวมทั้งคนอื่นๆอีกเป็นจำนวนมาก จากนั้น ผมนำประสบการณ์มาหลอมรวมกันในลักษณะ “จับแพะชนแกะ” และเพื่อให้มีลักษณะของความเป็นเรื่องสั้น ผมก็จินตนาการไปตามอารมณ์ความรู้สึกของผมด้วย ฉะนั้นพฤติกรรมของตัวละครของผม จะมีส่วนของคนอื่นรวมทั้งตัวผมด้วย

ส่วนที่ว่า ผมเขียนให้ใครอ่าน…ก็เพื่อน fc ซิครับ ทั้งที่อ่านและ ไลท์ เฉยๆ แต่ในเบื้องลึก บอกให้ก็ได้ ผม “เขียน”ถึงคนที่ผมเคยรักมาก “อ่าน”ครับ ใครเอ่ย ? ก็อีฉุ หรืออีเหม็นตุตุ ไง ครับผม รู้จักเปล่า?

….