เรื่องสั้น สงบ สุขแสน

1

งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ ของภาควิชาศิลปะศึกษา คืนนั้นจบลงตอนเที่ยงคืนตามกติกา ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน ที่เมาจนกลับไม่ไหว ก็นอนค้างอยู่ที่ภาคฯ เป็นปกติแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ผมตื่นแต่เช้า ไปตรวจสภาพสถานที่เกิดเหตุ ก็ไม่แย่เท่าไหร่ เดี๋ยวสายหน่อยพวกเขาก็จะมาเคลียร์กันเอง ขณะนั้น เจ้าแดง ศิษย์ใกล้ชิด ขี่มอร์เตอร์ไซด์ มาจอดหน้าตึก หน้าตื่นมาบอกว่า สงบ สุขแสน ตายครับ ที่หอพักแถว บขส.

“เป็นอะไรตายละ?” ผมถาม “ไหลตายครับ” ผมตกใจหนิดหน่อย อุทานเบาๆว่า เกิดเรื่องจนได้ แต่ยังโชคดีที่มันตายที่บ้าน ถ้าตายที่ภาคฯ ละก็เป็นเรื่อง แดง เธอไปแจ้งความที่ สภ.นะ และบอกพ่อแม่สงบด้วย อีกสักพักครูจะตามไป

สงบ สุขแสน เป็นคนรูปร่างเล็ก แกร่ง ผิวคล้ำ ตัวเล็กกว่าเพื่อน แต่อายุแก่กว่าทุกคนในชั้น หน้าตาบงบอกว่าเป็นคนพื้นถิ่น เขามีอัธยาศัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีมนุษย์สัมพันธ์ดี จึงเป็นที่รักของเพื่อนทุกคน คืนนั้น สงบ สนุกสนานเต็มที่ ทำยังกับรู้วันตาย

เมื่อเจ้าหน้าที่ได้ชันสูตรพลิกศพเป็นที่เรียบร้อย และสรุปว่าตายตามมปกติ ไม่มีรองรอยการถูกทำร้าย และได้เคลื่อนศพไปไว้ที่ โรงพยาบาลเพื่อรอให้ญาติมารับ

ตอนที่แม่และครอบครัวของสงบมารับลูก ผม อาจารย์ในภาค และเพื่อนนักศึกษาห้องเดียวกับ สงบ ได้ไปร่วมสดงความเสียใจด้วย มีภาพสะเทือนใจของความรู้สึกสูญเสียบุตรอันเป็นที่รักจนยากที่จะทำใจ ภาพของแม่สงบที่โผลเข้ากอดลูก ด้วยน้ำตานองหน้า กอดประคองอย่างทนุถนอม ใช้มือจับชายเสื้อคอกระเข้า ควักนมที่เหี่ยวแห้ง จรดที่ปากลูก “กินนมซะลูก” ผมเห็นภาพนี้ถึงกับน้ำตาซึม

วันนั้น ผม และนักศึกษาพาสงบไปส่งที่บ้านอิฐ อ.สตึก จากนั้นก็กลับ และเตรียมตัวไปงานอีกครั้งในวันเผา

อ่านต่อพรุ่งนี้ ครับผม