เรื่องสั้น ซาโลง วีเอส ซาเล้ง (3)

ไอ้ด่าง หมาหมู่บ้านตะลิงเจ็ก ที่เดากันว่า ได้สังเวยมลทินเลือดกับเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่ก็ไม่น่าจะถึงขนาดนั้น เจ้าด่างคงตายไปตามปกติ ไม่ว่าจะมีการยอมความกันหรือไม่ก็ตาม มันก็ตายอยู่ดี ส่วนเพื่อนของนางซาเล้ง ที่กล่องเสียงชำรุดก็หายดีเป็นปกติแล้ว ผ็เขียนเอื้อมมือหยิบกาแฟเย็นขึ้นดูด และเขียนต่อไปว่า

ความจริงเรื่องของนางซาโลงกับนางซาเล้งควรจะจบบริบูรณ์ไปแล้ว ด้วยการต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างทำงานกันไป ไม่เกี่ยวกัน ตามข้อตกลงในศาลฯ

แต่เหนือฟ้าต้องมีไม้โท เรื่องไม่คาดฝันจึงเกิดขึ้นจนได้ เพราะนางซาโลงมีความอาฆาตแค้นเป็นสันดานดิบ กลับจากศาลฯก็วางแผนเล่นงานนางซาเล้งทันทีเพื่อให้หายแค้น ด้วยการออกคำสั่งให้นางซาเล้งกลับไปทำงานในหน่วยงานเดิมตามวันเวลาที่กำหนด นางซาเล้ง งงมากเมื่อได้รับคำสั่ง “ก็ฉันยังไม่ได้ขอกลับไปที่หน่วยงานเดิมสักหน่อย อยู่ดีๆมาสั่งได้อย่างไร มันต้องทำตามสัญญาที่ทำกันต่อหน้าศาลซิวะ ถึงจะถูกต้อง” ดันนั้น นางซาเล้งจึงทำเป็นเฉยเสีย และเมื่อถึงกำหนดเวลาตามคำสั่ง นางซาโลงก็ออกคำสั่งฉบับใหม่ แต่งตั้งกรรมการสอบสวนนางซาเล้งทันที ในข้อหาไม่ปฏิบัติตามคำสั่งและขาดราชการ นี่มันอะไรกัน นางซาเล้งงงเป็นครั้งที่สอง และยิ่งงงหนักขึ้นจนพูดไม่ออก เมื่อต่อมาไม่นาน หลังจากเปลี่ยนกรรมการสอบสวนหลายชุด เพราะกรรมการแต่ละชุด ไม่สนองความต้องการของนาง จนชุดสุดท้ายกรรมการที่นางคัดสรรแล้ว นางจึงได้สิ่งที่ต้องการตามปรารถนา นางจึงออกคำสั่งปลดนางซาเล้งออกจากราชการทันที เนื่องจากขาดราชการ 100 กว่าวัน เท่านั้นแหละนางซาเล้งจึงถึงบางอ้อ เพิ่งรู้ว่า นี่มันเป็นกับดักของอีขี้ครอก นางใช้มือขวาตบกบาลตนเอง “อีกูเอ้ย โง่ฉิบหาย ไว้ใจคนเฮี้ยๆแบบนี้ได้ไง?”

ยังมีต่อครับ