เรื่องสั้น หัวใจเปื้อนชอล์ก ตอน วิบากกรรม

two girlss

จิปาถะ

เรื่องสั้น  หัวใจเปื้อนชอล์ก ตอน  วิบากกรรม

170

เป็นไง ท่านสุและท่านตึก เรื่องนี้เธออาจจะตำหนิฉันซินะว่าฉัน อันแฟร์  ก็ดูไอ้พวกนั้นซิ มันจับฉันมาขังไว้ที่นี่ มัน แฟร์ ตรงไหน  แกอย่างมาว่าฉันนะ เจ้าสัตว์เดรัจฉาน นางแต้มเกิดอารมณ์โกรธ หน้าแดงกล่ำ นัยตาขุ่นเขียว  ปากสั่น ใช้ม้วนกระดาษตีไปตรงตำแหน่งที่ท่านตึกและท่านสุอยู่อย่างแรง  แผ่นกระดาษฉีกที่สมมุติเป็นท่านตึกและท่านสุ กระเด็นปลิวไปคนละทิศละทาง  ฮ่า ฮ่า ฮ่า นางแต้มหัวเราะชอบใจ  นี่ถ้าแกอยู่ตรงนั้นก็ดีนะซิ  แกจะได้มรณังไปเสียเลย   ฉะนั้น จำใส่สมองไว้นะ ถ้าแกยังพอมีสมองอยู่บ้างว่า  อย่ามาว่าฉันเด็ดขาด  อย่านึกว่าเป็นเพื่อนกับฉันแล้วแกจะปลอดภัยนะ  นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของฉันละ ให้ระวังตัวไว้  นางแต้มใช้ม้วนกระดาษฟาดไปที่ท่านตึกและท่านสุอย่างไม่ยั้งอีกหลายครั้ง  ไอ้สัตว์เดรัจฉาน  นางแต้มตะโกนร้องลั่นเหมือนกำลังสติแตก ไอ้พวกบ้าทั้งหลาย ไอ้พวกสมองไดโนเสาร์ ไอ้พวกโง่ ปล่อยฉันไปเดียวนี้นะ  เปิดประตูเร็ว ทิ้งให้ฉันมาอยู่กับสิงสาราสัตว์เหล่านี้ได้อย่างไง  นางแต้มเดินไปทุบประตูยุ้งข้าวดังสนั่น นางทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความว่างเปล่า เพื่อไม่ได้อะไรเลย

171

ฮือ ฮือ ฮือ นางแต้มร้องคร่ำครวญ หมดกัน เพื่อนฉันกระเด้งไปไหนแล้วล่ะ  เจ็บหรือเปล่าจ้ะท่านตึก อ๋อ อยู่นั่นเอง เจ็บไหมจ้ะ แล้วท่านสุล่ะ อยู่ไหน อ๋อ อยู่โน่น  เจ็บไหมจ้ะ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทุบตีพวกเธอเลยจริงๆ ขอโทษจ้ะ ฮือ ฮือ ฮือ  ขอโทษนะ นางแต้มนอนเกือกกลิ้งอยู่บนพื้นห้องที่เปรอะไปด้วยฝุ่นมีรอยกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นเป็นเทือก  มือทั้งสองของนางประคองแผ่นกระดาษเล็กๆ ไว้  ทำไมเงียบไปล่ะ ท่านตึก ท่านสุ พูดกับแต้มซิจ้ะ ยังหายใจอยู่หรือเปล่าจ้ะ หรือตายไปเสียแล้ว ว้าย… นางแต้มร้องเสียงหลง พร้อมกับสะบัดแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆในมือทิ้งไปไกล แกตายแล้วนี่  โอ้ย !  ฉันฆ่าเพื่อนของฉันเสียแล้ว  ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ฉันจะมีความผิดไหมนี่ นิติกรบักหำเหลี่ยมน้อย ช่วยฉันด้วย ฉันไม่ได้เจตนานะจะบอกให้ ฉันเพียงใช้กระดาษตีไปที่พื้นเฉยๆ พวกแกเสือกมาอยู่ตรงนั้นเอง แล้วไม่รู้จักหลบด้วย พวกแกเลวมาก พวกแกเลยตาย ฉันไม่ได้เจตนานะจะบอกให้ ฮือ ฮือ ฮือ  นางแต้มร้องไห้คร่ำคราญแทบจะขาดใจอยู่เช่นนั้น

………….

Leave a Reply

Your email address will not be published.