วันศุกร์ที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2568

จิปาถะ เรื่องสั้น หน้าด้าน

วันนี้ขอบ่นสักนิดว่า ตอนนี้นอกจากผมจะเป็นคนพิการทางหูแล้ว ผมอาจจะกลายเป็นคนพิการเรื่องการรับรู้และความเข้าใจที่ถูกต้องอีกด้วย เช่น แต่เดิมผมรู้และเข้าใจว่า การทำศึกสงครามกันนั้น นอกจากต่างฝ่ายต่างเชิญหน้าและต่อสู้กันในสนามรบแล้ว เพื่อความได้เปรียบ แต่ละฝ่ายยังต้องจัดกองกำลังทหารคอยเข้าสกัดหน่วยส่งกำลังบำรุงของข้าศึก โดยเฉพาะเสบียงอาหาร ทั้งนี้ เพื่อชิงความได้เปรียบ เพราะเมื่อฝ่ายศัตรูขาดเสบียงอาหาร ก็จะอ่อนกำลังลง ทำให้เรารบชนะได้โดยง่าย

แต่ใน พ.ศ. 2568 นี้ เรารบกับกัมพูชา ด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เหนือกว่า และกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ได้เปรียบมาก ในจณะที่แม่ทัพของเรากำลังลุกไล่เพื่อชิงพื้นที่ แต่รัฐบาลกลับสั่งให้หยุด เพื่อเจรจากับศัตรูก่อน เรื่องนี้งงมาก

การรบครั้งนี้ สิ่งสำคัญที่เราได้เปรียบ คือ “ปิดด่าน” ซึ่งหมายถึงการตัดเส้นทางส่งกำลังบำรุงโดยเฉพาะอาหาร เพื่อให้ฝ่ายศัตรูอดยากและอ่อนกำลังลง จนยอมทำตามเงื่อนไขของเรา แต่เรากลับไม่ทำ แต่จะ“เปิดด่าน” เพื่อส่งกำลังบำรุงไปให้ฝ่ายตรงข้าม เพื่อให้มันมีแรงกลับมาสู้กับเราใหม่ เรื่องนี้ชาวบ้านยังเข้าใจเลย แต่เจ้าใหญ่เล็กไม่เข้าใจ แบบนี้ถ้าเป็นสมัยโบราณ ไม่ต้องไกลหรอก แค่ต้นรัตนโกสินทร์นี่แหละ พวกนี้ถูกตัดหัวเจ็ดชั่งโคตร หมดแล้ว

นอกจากนั้นยังมีอย่างอื่นๆอีก เช่น ไอ้หน้าเหลี่ยม โกงชาติโกงแผ่นดิน เป็นแสนแสนล้าน ยังมีหน้ามาบอกอย่างหน้าตาเฉยว่า “ผมรักชาติ ผมทำเพื่อชาติ” เรื่องถูกติดคุกนี่ เจ้าอ้วนชมเปาะว่า “สง่างามมาก”ส่วนพวกไอ้ห้อย ใช้เล่ห์เหลี่ยมฮุบเอาแผ่นดินอันเป็นสมบัติของชาติมาเป็นของตนเองและพวกพ้อง เมื่อถูกจับได้ พูดอย่างหน้าตาเฉยว่า “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด” ไอ้กร๊วกเอ้ย “หน้าด้านสุดๆ”

…