นศุกร์ที่ 4 กรกฏาคม 2568

จิปาถะ เรื่องสั้น เซ็งประโคน

ผมสับสนและเซ็งกับนักการเมืองจริงๆ ไม่ว่ากลุ่มไหนพรรคไหน เมื่อเข้ามาบริหารประเทศก็ตั้งหน้าตั้งตา โกงกินกันจนร่ำรวยกันเป็นพันเป็นหมื่นล้าน กินทั้งเหล็ก กินทั้งหิน ตัวอย่าง เช่น อาคารรัฐสภาสร้างมาไม่นานเท่าไรก็ต้องซ่อมกันแล้ว ใช่งบมากเสียด้วย ไม่เหมือนพระที่นั่งอนันตสมาคม สร้างมาตั้งแต่ ร. 5 ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย คนเดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรกันไปหมดนะ หน้าด้านและโลภเกิน!

และที่สดๆร้อนๆก็คือ รัฐบาลร่วมกับต่างชาติขายแผ่นดิน เพื่อประโยชน์ของครอบครัวตนเองและพวกพ้อง เป็นเหตุให้ประชาชนทนไม่ได้ พากันออกมาเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีลาออก แต่ก็ถูกกล่าวหาว่า ประชาขนจะเป็นเหตุให้มีการทำรัฐประหาร พูดส่งเดชออกมาได้ ทำยังกับว่า การทำรัฐประหารนั้นมันง่ายเหมือนสั่งก๋วยเตี๋ยวกิน และที่แน่ๆก็คือ ไม่ว่าประชาชนจะออกมาเป็นหมื่นเป็นแสนก็แล้วแต่ ผมยังไม่เคยเห็นว่า นักการเมืองหรือนายกรัฐมนตรีคนไหนแสดงความรับผิดชอบต่อบ้านเมืองด้วยการลาออกเลยแม้แต่คนเดียว

ความจริงการทำรัฐประหารนั้น ทุกครั้งเกิดขึ้นจากนักการเมืองที่ทำเรื่องเลวทราม เป็นเหตุให้เกิดการรัฐประหาร แต่ถ้านักการเมืองดี ทำแต่สิ่งที่ดีเป็นประโยชน์ต่อชาติบ้านเมือง ใครเขาจะมาทำรัฐประหาร มีแต่พวกนักการเมืองนั่นแหละ ใช้อำนาจให้เจ้าหน้าที่รัฐทำร้ายประชาชน ทหารซึ่งเป็นทหารของพระราชาก็ต้องออกมาช่วย ออกมาห้ามปราม เมื่อพวกนักการเมืองไม่ยอกก็ต้องทำรัฐประหาร จะนิ่งเฉยปล่อยให้พวกแกทำร้ายประชาชนของพระราชาได้อย่างไร ไอ้บ้า

….