จิปาถะ จากดินสู่ดิน
ครับ เมื่อใกล้เวลาที่จะกลับบ้านเก่า หรือที่ฝรั่งชอบพูด คือ “จากดินสู่ดิน” ชีวิตก็เท่านั้น แต่สำหรับผม ดูเหมือนว่ายังมีอะไรอีกเยอะแยะที่จะต้องทำและต้องเรียนรู้ เช่น ภาษาจีนก็อยากอ่านออกเขียนได้ ภาษาญี่ปุ่นก็อยาก เมียนมา และ ฮินดี ก็จะรู้ให้ได้ แต่เน้นที่อ่านและเขียน เพราะไม่รู้จะไปพูดกับใคร คิดไปก็เหมือน “คนบ้า” แต่นั่นแหละ ผมเห็นว่า การฝึกเขียนอักษรของภาษาต่างๆ นั้น เป็นการฝึกสมาธิที่วิเศษมากเลย ลองดูซิครับ
แต่ปัญหาของผู้ที่กำลังจะกลับบ้านเก่า มันมีมากกว่านั้น เพียงการฟังคนอื่นพูดให้พอรู้เรื่องก็ยากแล้ว ตาก็ไม่ดี อ่านสลากยายังไม่ได้เลย ยิ่งสนเข็ม จบเลย แต่ที่ยากมาก คือ หาคำตอบให้ตัวเองว่า กำลังหาอะไรอยู่ ฉะนั้น ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ต้องท่องจำอยู่ตลอด เช่น “ตอนนี้รองน้ำอยู่นะ” “เปิดประตูแล้วปิดด้วยนะ” ฯลฯ เป็นอย่างนี้ ทั้งวัน
ครับ ก็บ่นไปอย่างนั้นเอง คิดปัญหาเขียนบอกเพื่อน fc เฉยๆ แต่ความจริงผมสบายมาก ยุ่งทั้งวันก็จริง แต่เมื่อเอนตัวลงนอนก็จบ “ถ้าตื่นก็ว่ากันใหม่ ถ้าไม่ตื่นก็จบ ไม่ต้องห่วง พวกที่อยู่เขาจัดการกันเองได้ ” สั่งลูกแล้ว ตายเช้าเผาเย็น เผาให้เร็วที่สุด ดอกไม้ไม่ต้อง เพราะตอนอยู่ไม่เห็นเอามาให้สักดอกเลย 555