เรื่องสั้น สงบ สุขแสน 3

3

งานคืนนั้น เหมือนเดิม เกิน เล่น ร้องรำทำเพลงกันอย่างสุดเวี่ยง เมากันเละเทะ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องสงบตายแล้วอีกเลย

และแล้วก็เหมือนเดิม เจ้าแดง หน้าตื่นมาบอก เมื่อช่วงก่อนเที่ยงว่า “สงบ สุขแสน ตายครับ คราวนี้ตายจริง ศพอยู่บนห้องปฏิบัติงานศิลปะ ครูขึ้นไปดูซิครับ”

สงบ นอนตายอยู่บนโต๊ะปฏิบัติงาน ข้างๆมีขาหยั่งจารึกชื่อของเขา กับผลงานสีน้ำมันที่เขียนยังไม่เสร็จ ผมและเจ้าแดงตรวจสอบเพื่อให้แน่ในว่าเป็นสงบจริง และตายจริง จากนั้นให้เจ้าแดง ใช้ผ้าขาวคลุมศพไว้ กำชับว่า อย่าเพิ่งบอกใคร จากนั้นผมใส่กุญแจและเซ็นชื่อ ประกาศ “ห้องนี้ห้ามเข้า”

ร้อยเวรใช้มือขวาเกาหัว เมื่อฟังเรื่องที่ผมเล่าจบ ก่อนที่จะพูดว่า “เรื่องนี้ ผมคงทำอะไรไม่ได้ครับครู

กรณีของสงบ สุขแสน ทุกอย่างได้ดำเนินการเสร็จสิ้นไปหมดแล้ว และแนะนำว่า รอดูอีกสักวันสองวันนะครับ จากนั้นค่อยว่ากันใหม่ เวลาอาจทำให้ทุกอย่างคลี่คลายลงได้”

ผมเดินลงจาก สภ. มืนหัวตึบ “บอกเจ้าแดงให้ขึ้นรถ เราจะไปบ้านอิฐ สตึก ไปดูศพสงบ สุขแสนกัน”

เมื่อผมกลับถึงภาควิชาฯ เวลาค่ำแล้ว แต่อดใจไม่ไหว เราทั้งสอง รีบขึ้นไปยังห้องปฏิบัติการศิลปะทันที เมื่อเปิดไฟสว่าง ภาพที่เห็นทำให้ผมตัวแข็งทื่อ บนโต๊ะไม่มีศพ ผ้าคลุมศพพับเรียบร้อยวางอยู่บนโต๊ะ ผมเหลือบตาไปทางเจ้าแดง ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ภาพเขียนของสงบ บนขาหยั่ง เตะตาผม จนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เจ้าแดงเดินตามมาติดๆ เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าภาพเขียน ผมถึงกับขนลุกซู่ เป็นผลงานที่งดงามมากและสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา มันเหมือนมีชีวิต ผมโน้มตัวไปกระซิบกับเจ้าแดงซึ่งตัวยังไม่หายสั่น “เธอเห็นไหม ลายเซ็น สงบ สุขแสน ใต้ภาพ สียังไม่แห้งเลย”

จบบริบูรณ์