เรื่องสั้น หมออารมณ์ดี

ณ คลินิกเล็กๆ กลางหมู่บ้านตะลิงเจ็ก มีเสียงเพลงเบาๆ เคล้าเสียงพิมพ์ดีดของพยาบาลหน้าห้องตรวจ หมอสมชายวัยกลางคน หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดีและมีวิธีการพูดที่แฝงไว้ด้วยความขบขันและเมตตา หมอจึงเป็นขวัญใจของคนไข้ที่นั่น

วันนี้ หมอเจอผู้ป่วยคนใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องตรวจด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดกับบางสิ่งบางอย่าง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเมื่อหมอผายมือเชื้อเชิญ

“สวัสดีครับ คุณ…?” หมอสมชายเอ่ยทักพร้อมเปิดแฟ้มประวัติ

“สมศักดิ์” ชายคนไข้ตอบสั้นๆ พลางไขว้แขนแน่นราวกับจะป้องกันตัว

“โอเค คุณสมศักดิ์ ป่วยเป็นอะไรครับ?”

สมศักดิ์ ขมวดคิ้วก่อนตอบเสียงดัง “ไม่รู้สิครับ ถ้าผมรู้ ผมจะมาหาหมอทำไมล่ะ?! ผมก็รักษาเองไปแล้วสิ!”

หมอสมชายนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก “ก็นั่นนะสิครับ..เอาเป็นว่าหมอถามใหม่นะครับ… คุณสมศักดิ์ มีอะไรที่รู้สึกแปลกๆ ไหมครับ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยซิ”

“ก็… มึนหัว ปวดเนื้อตัว เจ็บท้องนิดหน่อย แต่ผมคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย!” สมศักดิ์ตอบ มองหน้าหมอด้วยทีท่าที่ยังไม่เชื่อใจ

“เออ! เอาแบบนี้แล้วกัน” หมอสมชายทำสีหน้าจริงจัง “หมอขอแนะนำว่า ถ้าเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยก็แล้วไป กลับไปก่อน หรือจะให้หมอเช็คตอนนี้เลยก็ได้ครับ?”

สมศักดิ์ หัวเราะเบาๆ เหมือนกับรู้ว่าถูกหยอก “เช็คเลยก็แล้วกันครับหมอ”

ภายในห้องตรวจ บรรยาการเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยที่เบาสบาย ทั้งสองเริ่มผ่อนคลาย หมอสมชายตรวจอาการสมศักดิ์อย่างละเอียด และจบบทสนทนาด้วยรอยยิ้มที่แฝงความไว้วางใจซึ่งกันและกัน

“ถ้าวันหน้า รู้สึกไม่สบายอีก รีบมาหาหมอเลยนะครับ อย่าเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย หรือพยายามรักษาเองนะ” หมอสมชายยิ้ม ก่อนส่งคนไข้กลับพร้อมคำแนะนำและใบสั่งยา

ครับ นี่เป็นอีกวันหนึ่งที่คนไข้และหมอต่างก็ได้เรียนรู้ว่า บางครั้งเสียงหัวเราะและการพูดคุยที่เป็นอันเอง ก็เป็นเสมือนยาที่ดีที่สุด

…..

ความรู้สึกทั้งหมด

2Phiboon Mangkorn และ วงศ์ศักดิ์ วิชยานนท์