จิปาถะ เรื่องสั้น อีเถื่อน (ลาออกแน่)

วันจันทร์ที่ 17 พฤษภาคม  2564

จิปาถะ  เรื่องสั้น อีเถื่อน  (ลาออกแน่)

17

ฟัง มีนา จัน พูดมา 2 วัน ยกตัวอย่างที่ไม่อยากได้ยินว่า ไอ้พวกสารเลว หรือไอ้พวกวัตถุอัปรีย์สีกบาลทั้งหลาย ที่รวมหัวกัน Takeover มหาวิทยาลัยสารขัณฑ์ จะอยู่ยงคงกระพันไปอีกนาน เพราะไม่มีใครทำอะไรได้ ทั้งๆที่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ว่า พวกนี้ทำผิดกฏหมายอย่างชัดแจ้ง และได้ดำเนินการตามกฏหมายไปแล้ว แต่กว่าจะปรากฏผลตามกฏหมายที่ถูกป้องกันไว้อย่างเหนียวแน่น จึงเข้าทำนองว่า “กว่าถั่วจะสุกงาก็ไหม้” หมายความว่า “กว่าไอ้พวกระยำเหล่านั้นจะได้รับโทษตามกฏหมาย คณาจารย์และพนักงานมหาวิทยาลัยฯก็งอมพระรามกันไปหมดแล้ว”

กระนั้นก็ดี ยังมีเหยื่อแสดงความเห็นด้วยหัวใจที่งดงามมาว่า “เขาเกรงว่าจะไม่มีประธานจัดงานเกษียณให้พวกหนู  ก็เลยขออยู่ก่อน ใครเป็นก็ไม่ดูดีเท่า โดนเหยียบมาแล้ว 12 ปี รออีก 8 ปี ลืมๆ ไปค่ะ”

ข้อความนี้มันสะท้อนให้เห็นอารมณ์ความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าว สิ้นหวัง ทุกข์ทรมาน น้อยเนื้อต่ำใจ หมดอาลัยตายอยาก และอะไรต่อมิอะไรอีกสารพัด ได้ยินแล้วหดหู่จริงๆ

สำหรับวันนี้ประเด็นก็คือ ไอ้พวกผู้เฒ่าสารเลวอัปรีย์จัญไรทั้งหลายนั้น เราอย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า ปล่อยให้มันบ้าไปเถอะ เดี๋ยวมันก็แพ้ภัยไปเอง เพราะส่วนใหญ่สูงวัยทั้งนั้น อาจจะกินทุเรียนในห้องแอร์ตายไปก่อนก็ได้

ส่วนพวกเราซึ่งประกอบด้วยประชากรส่วนใหญ่ และมหาวิทยาลัยสารขัณฑ์แห่งนี้เป็นที่แจ้งเกิดของเรา ถ้าเราเพียงแต่ไม่ร่วมมือและต่อต้านมัน ด้วยการอย่าทำร้ายพวกเดียวกันเอง และอย่ากระตือรือร้นที่จะรับใช้มันเท่านั้น เดี๋ยวกันก็ไปเอง

ผมมีประสบการณ์ ตอนไปเรียนที่ปัญจาบ อินเดีย ผมอยู่หอพักกับพวกแขก ทุกเช้าที่ผมเข้าห้องน้ำ ผมจะต้องชักโครกของพวกแขกก่อน จากนั้นจึงจะทำธุระของตัวเองได้  ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น เพราะพวกแขกต้องการขับไล่พวกอังกฤษออกไป ต้องทำให้พวกนั้นเห็นว่าแขกสกปรกไม่อยากอยู่ใกล้ ฉะนั้น เวลาเดินตามทางเล็กๆไปหมู่บ้าน ต้องระวังให้ดี  เพราะแขกจะถ่ายไว้กลางทาง  ดีไม่ดีจะเหยียบขี้แขกได้

นี่เป็นวิธีขับไล่ อังกฤษที่เข้าไปยึดครองอินเดีย  ที่นี้เราลองมาหาวิธีขับไล่พวกนางแต้มและสภาฯที่มายึดครองมหาวิทยาลัยสารขัณฑ์ของเราดูบ้างซิ….เขียนถึงตรงนี้ นึกแล้วอดขำไม่ได้ “ถ้านางแต้มเดินไปเหยียบขี้ใครสักคน สงสัยลาออกแน่เลย ”555 ….

Leave a Reply

Your email address will not be published.