Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 20-07-2008
พระหูยาน กรุวัดราชบูรณะอยุธยา
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ / วิทยา ปั้นแพทย์
ในบรรดาวัดเก่าทั้งในเกาะเมืองและนอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยาที่มีอยู่เป็นจำนวนนับร้อยวัดนั้น วัดที่มีพระมหาธาตุเจดีย์ เช่น วัดพุทไธสวรรย์ วัดมหาธาตุ วัดราชบูรณะ ฯลฯ นั้น จะพบว่าภายในองค์พระมหาธาตุเจดีย์ จะมีกรุ ซึ่งภายในกรุ นอกจากจะบรรจุพระบรมสารีริกธาตุและเครื่องบูชา เช่น แก้วแหวนเงินทองแล้ว ยังได้บรรจุพระพิมพ์ไว้เป็นจำนวนมากอีกด้วย
ปรางค์วัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2518
วัดที่ปรากฏว่าได้พบพระพิมพ์มากมายมหาศาล เป็นจำนวนกว่าแสนองค์ในกรุปรางค์ ได้แก่วัดราชบูรณะซึ่งตั้งอยู่ฟากตะวันตกของถนนชีกุน ภายในเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา
วัดนี้สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 (เจ้าสามพระยา) เป็นผู้สถาปนาขึ้นเมื่อปีมะโรง พ.ศ. 1967 เพื่อเป็นการระลึกถึงพระเชษฐาธิราชทั้งสองพระองค์ คือเจ้าอ้ายพระยาและเจ้ายี่พระยา ที่ทรงกระทำยุทธหัตถีกัน และสิ้นพระชนม์ทั้งคู่ พระองค์ซึ่งเป็นอนุชาได้สืบราชสมบัติต่อมา จึงได้ทรงสร้างสถูปขึ้น 2 องค์ ตรงบริเวณที่กระทำยุทธหัตถี และทรงสร้างวัดราชบูรณะขึ้นในบริเวณที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพ และเพื่อให้เป็นวัดที่สมบูรณ์แบบ พระองค์ได้สร้างพระมหาธาตุเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุและสร้างโบสถ์วิหารอย่างงดงาม
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 20-07-2008
มรดกโลก “พลาสติก” ที่อยุธยา รสนิยมที่ไร้สุนทรี
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
มติชนรายวัน ปีที่ 18 ฉบับที่ 6450 วันจันทร์ที่ 6 พฤศจิกายน 2538
ในปัจจุบันการนำพลาสติกมาใช้สร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ นั้นได้รับความนิยมสูงขึ้นเป็นอันมาก ทั้งนี้เพราะคุณสมบัติของพลาสติกมีค่อนข้างสูงสามารถนำมาใช้ได้อย่างกว้างขวาง เช่น ทำเครื่องใช้ เครื่องประดับตกแต่ง และเครื่องเรือน เป็นต้น
แต่อย่างไรก็ตาม พลาสติกนั้นถึงแม้จะมีคุณสมบัติค่อนข้างสูง แต่มีคุณค่าค่อนข้างต่ำ เมื่อเทียบกับวัสดุชนิดอื่น เช่น จานที่ทำด้วยดิน ( จาน กระเบื้อง ) ย่อมมีคุณค่าสูงกว่าจากที่ทำด้วยพลาสติก เป็นต้น
จึงอาจกล่าวได้ว่า คุณค่าของวัสดุนั้นมีความสำคัญไม่น้อยกว่าคุณสมบัติของวัสดุ ดังนั้นการสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องการให้มีคุณค่าการเลือกวัสดุจึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง เพราะจะต้องคำนึงถึงคุณค่าของวัสดุที่นำมาสร้างสรรค์ด้วย และถ้าสิ่งที่จะสร้างนั้น มีคุณค่าอยู่ในตัวเอง เช่น สัญลักษณ์หรือเครื่องหมายที่มีความสำคัญการเลือกวัสดุเพื่อใช้สร้างจะต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ เพื่อให้สัญลักษณ์นั้นมีคุณค่าสูงยิ่งขึ้น
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
เจดีย์อนุสรณ์การทำยุทธหัตถี ปี พ.ศ. 2135
อยู่ที่ไหน
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
สยามอารยะ ปีที่ 2 ฉบับที่ 8 มิถุนายน 2537 : 4 – 6
จากบทความเรื่อง “เจดีย์ยุทธหัตถีอยู่ที่อยุธยาไม่ใช่สุพรรณบุรี” โดยเทพมนตรี ลิมปพยอม ในสยามอารยะ ปีที่ 2 ฉบับที่ 13 ประจำเดือนมกราคม 2537 นั้น กล่าวได้ว่าเป็นการทำหน้าที่อย่างกล้าหาญในฐานะของนักประวัติศาสตร์คนหนึ่ง โดยการนำเสนอข้อมูล ที่ยืนยันถึงความจริงที่อาจถูกมองข้าม หรือปล่อยปะละเลยขาดความใส่ใจที่จะพิสูจน์ เพราะมักจะคิดกันว่า สิ่งเดิมที่ปรากฎอยู่จนกลายเป็นความเชื่อ ทางวิชาการนั้นแม้จะมีข้อมูลใหม่ ซึ่งอาจจะมีหลักฐานข้อเท็จจริงที่สามารถสนับสนุนอ้างอิงได้ ก็เสียเวลาเปล่าที่จะนำเสนอ เพราะจะไม่เกิดประโยชน์อะไร ไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ยให้เกิดความวุ่นวาย แต่ในฐานะนักประวัติศาสตร์หรือนักอะไรก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ควรจะมีความรับผิดชอบ จำเป็นจะต้องใส่ใจในภูมิปัญญา ศึกษาค้นคว้าให้ได้มาซึ่งข้อเท็จจริงของเหตุการณ์นั้น ๆ นำเสนอต่อสาธารณชนเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง จึงเห็นว่าการที่คุณเทพมนตรี ลิมปพยอม นำเสนอข้อมูลดังกล่าว มีคุณค่าต่อประวัติศาสตร์ของชาติเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งน่าจะดีกว่าการหลงอยู่ในความเชื่อ ภาคภูมิใจต่อข้อสรุปเก่า ๆ หรือขลาดกลัวในการนำเสนอสิ่งที่มีหลักฐานสามารถพิสูจน์ได้ เพราะถือกันว่าการนำเสนอความจริงนั้นเป็นหัวใจของนักประวัติศาสตร์
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
วัดขุนแสน อยุธยา : วัดต้นตระกูลราชวงศ์จักรี
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
นสพ. แนวหน้ารายวัน
ในช่วงนี้นอกจากปรากฏข่าวว่าองค์การยูเนสโกจะปลดกรุงศรีอยุธยาออกจากมรดกโลก และข่าวการบุกรุกทำลายโบราณสถาน สถานที่ทางประวัติศาสตร์และแหล่งโบราณคดีในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ค่อนข้างจะมากแล้วยังมีข่าวว่า เจดีย์ใหญ่ซึ่งเป็นเจดีย์ประธานของวัดขุนแสนที่ตั้งอยู่กลางที่ชุมชนตลาดหัวรอ ซึ่งมีสภาพชำรุดทรุดโทรมมาก พร้อมที่จะพังลงมาเมื่อไรก็ได้จนเป็นที่เกรงกันว่า หากพังทลายลงมาแล้ว นอกจากจะสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินของราษฏรที่อาศัยอยู่โดยรอบเจดีย์แล้ว สมบัติอันมีค่าทางประวัติศาสตร์จะพลอยถูกทำลายลงไปด้วย
วัดขุนแสนเป็นวัดร้างตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดนี้กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแล้ว โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 58 ตอนที่ 16 วันที่ 16 มีนาคม 2484 ปัจจุบันปรากฏเนินโบราณสถานที่มีเจดีย์ทรงระฆังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ 1 องค์ ซากผนังอาคาร 1 แห่ง และพระพุทธรูปหินทรายที่ชำรุดมาก จำนวน 2 องค์ รอบ ๆ เจดีย์เป็นบ้านที่พักอาศัยของราษฏรที่บุกรุกเข้ามาจนชิดเจดีย์ และเนื่องจากองค์ระฆังของเจดีย์ ซึ่งก่อซ่อมในสมัยรัชกาลที่ 4 แต่ก่อไม่เสร็จ มีรอยร้าวขนาดใหญ่ มีบางส่วนทรุดลงจนน่ากลัวว่าจะพังลงมา ซึ่งปัจจุบันกรมศิลปากรได้ใช้ลวดสลิงรัดยึดเอาไว้ถึง 4 เส้น
วัดขุนแสนนั้น มีชื่อปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน (2505 : 141) ในแผนดินสมเด็จพระมหาธรรมราชา ความว่า “แลครอบครัวมอญซึ่งกวาดลงมานั้น ก็พระราชทานให้พระยาราม พระยาเกียรติควบคุมว่ากล่าวด้วย แลพระยาเกียรติพระยารามนั้น ให้อยู่ตำบลบ้านขมิ้นวัดขุนแสน”
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
วัดโคกแสง : สถานที่หลบภัยของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร์
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
สยามอารยะ ปีที่ 3 ฉบับที่ 26 มีนาคม 2538 : 104 – 108
บทนำ
ในสมัยอยุธยา วัดมิได้เป็นเพียงศูนย์รวมทางด้านจิตใจของชาวเมืองเท่านั้น แต่วัดยังเป็นสถานที่ในการศึกษา เป็นสถานที่ประกอบพิธีและราชพิธีต่าง ๆ และในบางครั้งยังใช้เป็นสถานที่หลบภัยทางการเมืองอีกด้วย เนื่องจากในมัยอยุธยานั้น มีปัญหาการแย่งชิงราชสมบัติกันอยู่ตลอดเวลา ทั้งในระหว่างญาติพี่น้องในราชวงศ์เดียวกัน หรือราชวงศ์เก่าที่สูญเสียอำนาจ และราชวงศ์ใหม่ที่อาจมีอำนาจมากขึ้น การที่พระบรมวงศานุวงศ์หลบหนีออกไปทรงผนวช จึงเป็นวิธีหลบภัยทางการเมืองวิธีหนึ่งที่ทำให้สามารถรักษาชีวิตของตนไว้ได้
วัดที่ปรากฏหลักฐานว่าเป้นสถานที่หลบภัยทางการเมืองที่สำคัญวัดหนึ่ง คือ วัดโคกแสง ซึ่งเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร์ หรือเจ้าฟ้ากุ้ง ( พ.ศ. 2256 – 2298 ) รัตนกวีเอกในสมัยอยุธยาตอนปลาย พระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศใช้เป็นที่ทรงผนวช เพื่อหลบหนีภัยจากพระราชบิดาของพระองค์เอง
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
วัดชัยวัฒนาราม : ยุคสมัยที่เปลี่ยนไป
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
สยามอารยะ ปีที่ 2 ฉบับที่ 20 สิงหาคม 2537 : 75 – 79
บทนำ
ในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานีนั้น พระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ มีความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา มีพระราชนิยมในการสร้างศาสนสถาน ซึงได้แก่วัดวาอารามต่าง ๆ โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นพุทธบูชาหรือสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสาวรีย์สำหรับบรรจุอัฐิของวงศ์สกุล และบางครั้งเป็นการสร้างเนื่องในเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ จนถือเป็นพระราชประเพณีที่ทำสืบต่อกันมา พระราชนิยมดังกล่าวได้แพร่หลายไปสู่ข้าราชบริพารและพสกนิกรทั่วไป ซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ (2516 : 15) ได้ทรงนิพนธ์ถึงเรื่องนี้ว่า “ในกรุงศรีอยุธยานั้นมีการสร้างวัดเป็นจำนวนมากทั้งวัดหลวงและวัดราษฎร์ จนเป็นคำกล่าวกันในสมัยรัตนโกสินทร์ว่า เมื่อครั้งบ้านเมืองดีเขาสร้างวัดเป็นลูกเล่น ที่จริงนั้น คือใครตั้งวงศ์สกุลได้เป็นหลักฐาน ก็สร้างวัดเป็นอนุสาวรีย์สำหรับบรรจุอัฐิธาตุของวงศ์สกุล มักสร้างเจดีย์ขนาดเขื่อง 2 องค์ไว้ข้างหน้าโบสถ์ เป็นที่บรรจุอัฐิธาตุหรือต่อบิดาองค์หนึ่ง มารดาองค์หนึ่ง ส่วนสมาชิกในสกุลนั้น เมื่อใครตายลง เผาศพแล้วก็สร้าง สถูปเจดีย์ขนาดย่อมลงมาเป็นที่บรรจุอัฐิธาตุรายไปรอบโบสถ์เรียกกันว่าเจดีย์ราย ครั้นถึงเวลานักขัตฤกษ์เช่นตรุษสงกรานต์พากันออกไปทำบุญให้ทานอุทิศเปตพลี ที่วัดของสกุล พวกชั้นเด็ก ๆ ได้โอกาสออกไปด้วย ก็ไปวิ่งเล่นในลานวัด เมื่อเวลานักขัตฤกษ์เช่นนี้ จึงเกิดคำที่กล่าวว่าสร้างวัดให้ลูกเล่น”
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
วัดไชยชุมพล เหยื่อรายต่อไปของกรมการศาสนา และความล่าช้าของกรมศิลปากร
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
เผยแพร่ใน สยามรัฐรายวัน ปีที่ 43 ฉบับที่ 14361 วันอาทิตย์ที่ 9 สิงหาคาม 2534
เมื่อปลายปีที่แล้ว หนังสือพิมพ์สยามรัฐรายวัน ฉบับวันเสาร์ที่ 28 ธันวาคม 2534 ได้ตีพิมพ์บทความในคอลัมน์ข้างวัด ซึ่งเขียนโดยประสก เรื่อง “กรมศิลปากรกับคณะสงฆ์จะร่วมมือกันจริงแค่ไหน” โดยในบทความกล่าวถึงอธิบดีกรมการศาสนาออกมาให้ข่าวว่า จะมีการปรับปรุงพระราชบัญญัติคณะสงฆ์บางมาตราเพื่อให้เหมาะสมกับยุคสมัย โดยจะมีการให้ความสำคัญแก่งานอนุรักษ์ในการพิจารณายกย่องพระสงฆ์ ซึ่งได้แก่การตั้งหรือเลื่อนสมณศักดิ์ แทนที่จะพิจารณาแต่ผลงานก่อสร้างด้านเดียวอย่างที่เป็นมาแต่ก่อน ในบทความดังกล่าวยังชี้ให้เห็นว่า งานอนุรักษ์นั้นมีความละเอียดลึกซึ้ง และเห็นว่าคงจะไม่เป็นการเพียงพอที่จะปลูกฝังงานอนุรักษ์ด้วยการคิดถึงแต่การออกคำสั่ง หรือทำเป็นนโยบายออกมาอย่างที่คณะสงฆ์กำลังกระทำอยู่ แต่งานอนุรักษ์มีความลึกซึ้งเกินกว่าที่จะฝากไว้กับมาตรการในการยกย่องเชิดชูพระสงฆ์ เพราะถ้าคิดกันเพียงแค่นั้น งานอนุรักษ์ของสงฆ์ก็จะฉาบฉวยไร้วิญญาณโดยสิ้นเชิง
การเริ่มต้นในเรื่องนี้ กรมการศาสนากับกรมศิลปากรน่าจะนัดพบกันอย่างจริงจัง หรือถ้าจะให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ก็น่าจะเป็นการประสานกันระหว่างคณะสงฆ์ ซึ่งได้แก่มหาเถรสมาคม กรมการศาสนาและกรมศิลปากรประสานกันเพื่อจะได้วางแผนร่วมกัน ไม่ใช่ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป งานอนุรักษ์ก็จะมีเจ้าของรับผิดชอบร่วมกันหลายฝ่าย ฉะนั้นการขยับตัวของคณะสงฆ์ในเรื่องนี้ น่าจะเป็นโอกาสอันดีของกรมศิลปากรในอันที่จะทำอะไร สักอย่าง เพื่อช่วยให้ความคิดอันทันสมัยของวงการสงฆ์ครั้งนี้ เกิดเป็นรูปธรรมขึ้นมาได้
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
วัดพระศรีสรรเพชญ์ : สุสานกษัตริย์อยุธยา
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
บทนำ
พระมหากษัตริย์ในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ทรงมีพระราชนิยมในการสร้าง ศาสนสถาน ซึ่งได้แก่ วัดวาอารามต่าง ๆ เสมอมา วัดที่พระมหากษัตริย์ทรงสร้างนั้น เรียกว่า พระอารามหลวง จึงปรากฏพระอารามหลวงมากมายหลายแห่ง ทั้งในและนอกเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา อาทิเช่น วัดพุทไธสวรรย์ วัดมหาธาตุ วัดราชบูรณะ วัดพระศรีสรรเพชญ์ วัดพระราม เป็นต้น พระอารามหลวงเหล่านี้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ศิลปะและโบราณคดี ซากปรับหักพังที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นประจักษ์พยาน แสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของชาติบ้านเมืองในอดีตได้เป็นอย่างดี พระอารามหลวงที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง ตลอดสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ได้แก่ “ วัดพระศรีสรรเพชญ์ ”
วัดพระศรีสรรเพชญ์ ตั้องอยู่ที่ ต. ประตูชัย อ. พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมเคยเป็นพระบรมมหาราชวังของพระมหากษัตริย์กรุงศรีอยุธยา แต่ต่อมาในรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถได้ทรงสร้างพระบรมมหาราชวังขึ้นใหม่ ทางด้านทิศเหนือของพระราชวังองค์เดิมติดกับแม่น้ำลพบุรี และถวายพระบรมมหาราชวังองค์เดิมให้เป็นวัด ซึ่งได้แก่วัดพระศรีสรรเพชญ์ ความสำคัญในอดีตนั้น เทียบได้กับวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในกรุงเทพมหานคร คือเป็นที่ประกอบพระราชพิธีสำคัญต่าง ๆ เช่น พระราชพิธีถือน้ำระพิพัฒน์สัตยา เป็นต้น วัดนี้ปรากฏพระมหาธาตุเจดีย์องค์ใหญ่สามองค์เรียงกันจนถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในปัจจุบัน
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
การขุดแต่งแหล่งโบราณคดีวัดสังขแท้อยุธยา : บันทึกไว้เพื่อความทรงจำ
รศ.วิสุทธิ์ ภิญโญวาณิชกะ
เผยแพร่ใน วารสารทางวิชาการ ราชภัฏกรุงเก่า ปีที่ 1 ฉบับที่ 2 ปีการศึกษา 2537
จากรายงานการขุดแต่งแหล่งโบราณคดีสังขแท้ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยรัศมี ชูทรงเดช แห่งภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ซึ่งเผยแพร่ในวารสารเมืองโบราณ ฉบับที่ 1 ปีที่ 17 ประจำเดือนมกราคม – มีนาคม 2534 มีความตอนหนึ่งว่า “ระหว่างวันที่ 11 – 19 มีนาคมที่ผ่านมา ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ร่วมกับโครงการอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา กรมศิลปากร ได้นำนักศึกษาโบราณคดีจำนวน 66 คน ออกฝึกปฏิบัติงานภาคสนาม ณ แหล่งโบราณคดีวัดสังขแท้ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา” จากข้อความดังกล่าวถือว่าเป็นเรื่องที่ดีและน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะแสดงให้เห็นว่า การศึกษาวิชาโบราณคดีในประเทศไทย ซึ่งมหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นผู้จัดการศึกษาด้านนี้แต่เพียงแห่งเดียวนั้น ตระหนักถึงภาระหน้าที่ในการผลิตบัณฑิต โดยจัดการเรียนการสอนให้นักศึกษาได้มีประสบการณ์ตรง ได้สัมผัสกับแหล่งโบราณคดีจริง ๆ เพื่อให้นักศึกษามีความรู้ความสามารถ มีศักยภาพเพียงพอในการที่จะออกไปปฏิบัติหน้าที่ เกิดประโยชน์ต่อชาติบ้านเมืองทางด้านโบราณคดีต่อไป ซึ่งควรจะได้ให้การสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง
แหล่งโบราณคดีสังขแท้แห่งนี้ ตั้งอยู่ในบริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ภายในเขตอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นโบราณสถานที่ปรากฏชื่อในแผนที่ของพระยาโบราณราชธานินท์ สมุหเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า ซึ่งเขียนไว้เมื่อ พ.ศ. 2469 แต่ไม่ปรากฏคำอธิบายใด ๆ และกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 60 ตอนที่ 39 ลงวันที่ 20 กันยายน 2486 ซึ่งประกอบด้วย เนินโบราณสถาน 3 เนิน เจดีย์ทรงระฆัง 1 องค์ เจดีย์ทรงปราสาทยอดเจดีย์ 1 องค์ และหอระฆัง 1 หอ ตั้งอยู่ในบริเวณที่คูน้ำล้อมรอบ มีเนื้อที่กว้างประมาณ 85 เมตร ยาวประมาณ 100 เมตร มีทางเข้าทางทิศตะวันออก ด้านที่ทำการของโครงการอุทยานประวัติศาสตร์ ฯ
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
Posted by admin | Posted in อยุธยา (บทความ) | Posted on 19-07-2008
วัดสิงหาราม อารามร้าง
บทนำ
วัดสิงหารามเป็นวัดโบราณเก่าแก่วัดหนึ่งในเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา ตั้งอยู่ภายในบริเวณสถาบันราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ด้านทิศตะวันตกของสถาบันฯ ติดกับคลองฉะไกรน้อย ใกล้กับ วัดบรมพุทธาราม ซึ่งอยู่ภายในสถาบัน เช่นกัน บริเวณที่ตั้งวัดนี้แต่เดิมเรียกว่า ตำบลป่าตอง เป็นนิวาสสถานเดิมของพระเพทราชา (พ.ศ. 2231 – 2246) พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 28 แห่งกรุงศรีอยุธยา ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์บ้านพลูหลวง วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 58 ตอนที่ 16 วันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2484
ประวัติความเป็นมา
วัดสิงหารามนี้ไม่มีหลักฐานว่าสร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อใด และมีการปฏิสังขรณ์หรือไม่ แต่ชื่อและตำแหน่งของวัดปรากฏอยู่ในแผนที่ของพระยาโบราณราชธานินทร์ สมุหเทศาภิบาลมณฑลกรุงเก่า ซึ่งเขียนขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2496 แต่ไม่มีคำอธิบายรายละเอียดแต่อย่างใด
ในปี พ.ศ. 2499 กรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งโบราณสถาน วัดบรมพุทธาราม แผนกสำรวจ กองโบราณคดี ได้สำรวจทำผังวัดบรมพุทธารามและเนื่องจากวัดสิงหารามตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน จึงได้ผนวกผังของวัดสิงหารามเข้าไว้ในผังของวัดบรมพุทธารามด้วย ซึ่งปรากฏสิ่งสำคัญตามผัง
Read the rest of this entry »
Share on Facebook
